021-28422910
info@utiran.com

سن بازنشستگی ایرانی ھا چه وقت است؟

سن بازنشستگی یکی از پرچالش ترین بحث ھای اقتصادی در دولتھای جھان است؛ طرح این موضوع در ھر کشوری سبب بروز بحث ھای بسیار می شود.

بررسی ھا نشان می دھد، ایرانی ھا به طور متوسط ۱۴ سال زودتر از سن معیار سالمندی بازنشسته می شوند.
براساس پژوھش ھای انجام شده توسط مرکز پژوھشھای مجلس حکایت از آن دارد که متوسط سن بازنشستگی در ایران در حدود ۵۱ سال است که این سن ۱۴ سال از سن معیار بازنشستگی در جھان کمتر تلقی می شود.
نکته مھم اینجاست که سن بازنشستگی تنھا ۲۳ سال از میانگین ورود به بازار کار در ایران بیشتر است. به دلیل بحران
بیکاری در ایران و دو برابر بودن نرخ بیکاری جوانان ۲۰ تا ۲۵ سال نسبت به نرخ بیکاری متعارف جمعیت،سن ورود به بازار کار در ایران بیست و ھشت سالگی است.
به این ترتیب انتظار برای بازنشستگی ۲۳ سال پس از ۲۸ سالگی ایرانیان،یعنی در سن پنجاه و یک سالگی شکل می گیرد. این در حالی است که غالبا در دیگر کشورھا افراد در سن ۶۵ سالگی بازنشسته می شوند، اما در ایران بیش از ۳ میلیون بیکار حضور دارند که بخش عمده ای از انان را جوانان تحصیلکرده تشکیل می دھند.
مرکز پژوھشھای مجلس شورای اسلامی در گزارشی تاکید کرده است که ھر ایرانی مایل به اشتغال، به طور متوسط در طول زندگی خود ۲۳ سال کار می کند و حدود ۳۰ سال خود و بازماندگانش مستمری دریافت می کنند.
بنابراین آنچه پیش از ھمه مساله ساز است، کم کاری ایرانی ھا در فضای اشتغال و کسب و کار است؛ زیرا رشد اقتصادی در سایه کار کردن می تواند افزایش یابد و از این رھگذر درآمد دولت نیز افزایش یافته و می تواند مزایای بیشتری را به مرحله اجرا بگذارد.
مرکز پژوھش ھای مجلس به تمایل بسیار زیاد شاغلین ایرانی برای خروج از اشتغال و ورود به بازنشستگی اشاره و تاکید کرده است تقاضاھای مکرر جوامع کارگری و صنوف مختلف برای ایجاد تسھیلات جھت بازنشستگی زودھنگام گواھی بر این موضوع است.
خطر صندوق ھای بازنشستگی در اقتصاد

بررسی علل بحران بیکاری،از سه عامل رونمایی می کند؛ نخست آنکه، در شرایطی بحران اصلی اقتصاد ایران تلقی می شود که بررسی ھا نشان می دھد بحران صندوق ھای بازنشستگی، در سال ھای پیش رو آینده بازنشستگان را در معرض مخاطره ای جدی قرار می دھد.
وضعیت نامساعد صندوق ھای بازنشستگی، توامان با وضعیت نامناسب بیکاری در ایران خود عاملی برای ایجاد شرایط نامساعد زندگی ھم برای جوانان و ھم برای سالمندان است.
درواقع بیکاری در ایران در شرایطی بحرانی جدی و پیچیده است که بررسی ھا نشان می دھد درصد کمی از جمعیت ایران فعال اقتصادی محسوب می شوند.
بر این اساس از ھر ۱۰ ایرانی در سن اشتغال کمتر از ۴ نفر یا به عبارت بھتر ۳٫۷ نفر تمایل به کار کردن دارند در حالی که این رقم در کشور کانادا ۶٫۶ نفر و برای کشوری چون اسلواکی ۸٫۷ درصد است.
این نکته را باید در نظر داشت که موقعیت اقتصادی و اجتماعی این دو کشور با ایران تفاوتی جدی دارد، اما به ھر روی تمایل کم برای ورود به بازار کار و فعالیت اقتصادی چالش دوم پیش روی اقتصادی ایران و به تبع آن رشد منابع در دسترس برای ارتقای کفایت مزایای ایام بازنشستگی است،بنابراین پیش از آنکه نیازمند مداخلات در حوزه ھای بیمه ھای اجتماعی باشد، نیازمند مداخلات فرابخشی است.
چالش دستمزدھای پایین سومین چالش بی تمایلی برای ورود به بازار کار از سوی کارشناسان و فعالان این حوزه،کمی دستمزد در مقایسه با ھزینه ھای زندگی در ابتدای فعالیت شغلی است.
سطح حقوق و دستمزد در ایران در مقایسه با کشورھایی چون کانادا و اسلواکی بسیار پایین است و ھمین مساله سبب شده است پدیده کار کردن و در عین حال فقیر ماندن در اقتصاد ایران شکل گیرد. این پدیده خود عاملی است که سبب می شود جوانان، به دلیل حمایت ھای والدین خود تمایل چندانی برای ورود به بازار کار نشان ندھند.
بر اساس این گزارش، کمی دستمزد در بازار ایران خود عاملی برای کم کاری یا بی انگیزگی برای فعالیت اقتصادی محسوب می شود چرا که اغلب شاغلان مجبورند برای تامین ھزینه ھای زندگی خود ھمزمان دو شغل و در برخی موارد حتی سه شغل داشته باشند کھ این مساله خود فشار بر بازار کار را افزایش داده و سدی در برابر ورود نیروھای تازه کار به بازار ایجاد می کند.
بازار کار ایران نیازمند اصلاح است؛ این اصلاح ضرورت دارد با توجه به بھبود سطح دستمزدھا و ایجاد شرایطی برای اشتغال تحصیل گردگان در بازار صورت گیرد.
به نظر می رسد افزایش سطح دستمزد برای مکفی شدن درآمد یک شغل خود بتواند زمینه را برای بھبود بحران بیکاری در کشور ایجاد کند. به ھر روی خالی شدن مشاغل دوم و سوم ، فضا را برای ورود نیروھای تازه نفس به بازار کار ایران ایجاد کند.

منبع: صندق بازنشستگی کشور

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *